ท่านผู้อ่านครับ ผมขอโยงเรื่องความยากจนของคนในชาตินี้สักแป๊บ ผมหมายถึงชาติไทยครับ ไม่ได้หมายความว่าต่างชาติ ชาติหน้าหรือชาติภูมิ ขุมไหนๆ สถิติ 80% คนไทยยากจนครับ จนไม่มีเงินจับจ่ายใช้สอย จนต้องกู้ กู้ กู้ และเป็นหนี้เป็นสิน เสียจนเคยตัวคือ ดีใจก็กู้ เสียใจก็กู้ ร้องให้ก็กู้ หลับก็กู้ ตื่นก็กู้ กู้จนเจ้าหนี้ต้องปิดบ้านหนี(คิดดู) เผลอๆเจ้าหนี้ฆ่าตัวตายหนีลูกหนี้ก็มี(ลูกหนี้ชักดาบ)
ที่เป็นดังนี้ก็เพราะคนไทยติดสบาย เสียจนเคยชิน พอติดสบายชีวิตก็เลยต้องลำบาก คือไม่อยากทำอะไร ปล่อยชีวิตไปตามยถากรรม แล้วความยากจนก็เข้ามาครอบงำ ความอดอยากเข้ามาถามหา เขาเปรยๆว่าจนแล้วยังหยิ่ง เอาละซิคราวนี้จะหาอะไรเลี้ยงปากเลี้ยงท้องตัวเอง ครอบครัว ญาติโก โหติกาต้องดูแล ชีวิตตกต่ำเกิดความลำบาก ลำบน อดมื้อ หรือไม่ได้กินสักมื้อก็มี เงินในกระเป๋าไปเที่ยวไม่กลับ
แต่...คนเรานะครับ ไม่ยอมอดตายง่ายๆ ก็ต้องออกท่องเที่ยวไปหยิบยืมเงินทอง ของมีค่าเขา แรกอาจจะเป็นพี่น้องใกล้ตัว มากเข้า บ่อยเข้าก็ต้อง ไปหาคนอื่นที่เขาเรียกกันจนติดปากว่า นายทุน หรือเจ้าหนี้เงินกู้(นอกระบบ-ในระบบ) หากดีหน่อยที่มีทรัพย์สินค้ำประกันก็กู้กันในระบบ
อย่างไรก็ตาม การไม่กู้ย่อมดีกว่าการกู้ ผมว่าเป็นลาภอันประเสริฐแน่แท้ เพราะไม่ต้องมาเสียดอกเสียดวง แล้วก็ไม่ต้องมาเสียความรุ้สึก ถูกเคาะประตูบ้านตามหนี้คืน หากผิดนัด หลายๆประการที่จะก่อเกิดให้เดือดร้อน อย่ากระนั้นเลยท่าน ผมเฉลยสูตรยาแก้จนเลยนะครับสามสี่คำครับ จำไว้และต้องปฏฺบัติด้วยนะครับคือ ขยัน ซื่อสัตย์ ประหยัด อดทน เท่านี้เองครับ ยาแก้จนของผม หยิบไปใช้เผลอๆรวยไม่รู้เรื่อง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น