ตลอดชีวิตการเป็นนักหนังสือพิมพ์ของผม สิ่งที่ปรารถนามากที่สุดก็คือ การได้รับและอ่านจดหมายจากชาวนา ชาวไร่ กรรมกร คนหาเช้ากินค่ำ คนเหล่านี้บางคนก็จบแค่ชั้น ป.4 ทำให้ทักษะในการอ่านและเขียนเป็นไปอย่างยากลำบากมากกว่าคนโดยทั่วไป
แต่ลองคิดดูเถิด การที่พวกเขาเหล่านั้นอ่านและเขียนอย่างยากลำบาก แต่สู้อุตส่าห์เขียนจดหมายมาถึงใครสักคนหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ญาติพี่น้องของตัวเอง ต้องถือว่าเป็นความตั้งใจอย่างแรงกล้ามาก โดยเฉพาะสิ่งที่ผมชื่นชมมากที่สุดก็คือ ตัวหนังสือขนาดเท่าหม้อแกง โย้ไปเย้มา ผสมปนเปกับการขีดลบด้วยหมึก หรือดินสอแบบไม่ปิดบังอำพราง
สิ่งเหล่านี้แหละที่สะท้อนถึงความจริงใจในการสื่อสารได้ดีที่สุด
และนี่ก็คือเหตุผลที่ผมให้ความสำคัญกับ พวกเขามากกว่านายกรัฐมนตรีเสียอีก ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมได้รับจดหมายตัวเท่าหม้อแกงไม่ขาดสายพวกเขาสื่อสารอย่างจริงใจ ไม่เสแสร้ง บอกเล่าถึงความต้องการอย่างตรงไปตรงมา บางครั้งผมอ่านแล้วก็ใจหาย ทำไมพวกเขาถึงเป็นทุกข์ได้ถึงเพียงนี้
โดยเฉพาะความต้องการของชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในชนบทห่างไกล ไม่สุขสบายเหมือนพวกเราในเมืองหลวง เพียงแค่อยากเลือกนายกฯ ที่เป็นพี่พึ่งที่หวัง นายกฯ ที่ให้ความสำคัญกับชาวชนบทเท่าเทียมกับการดูแลคนในเมือง นายกฯ ที่พูดปุ๊บทำปั๊บ เห็นผลเป็นรูปธรรมจับต้องได้ เอาไปใช้ในชีวิตประจำวันได้
ข้อสำคัญ คนชนบทที่เป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศเหล่านั้นไม่ได้ทำอะไรผิด พวกเขาพากันไปเข้าคูหาเลือกตั้ง กากะบาทลงคะแนนเสียงเลือกนายกฯ และรัฐบาลตามกติกาทุกอย่าง แต่ผลที่ออกมาก็คือ เสียงส่วนใหญ่กลับถูกเสียงส่วนน้อยหักล้างอย่างไร้ความเป็นธรรม
นายกฯ ของพวกเขาต้องระเห็จไปนอกประเทศ
ผมมีจดหมายตัวเท่าหม้อแกงมาจากคนรากหญ้า อ.สวรรคโลก จ.สุโขทัย ที่ระบุชื่อนามสกุลที่อยู่มาอย่างชัดเจนอ่านเนื้อความในจดหมายแล้วอยากเอามา เล่าสู่กันฟังดังนี้
"มีการโจมตีคุณทักษิณและม๊อบว่า เป็นคนชั้นต่ำไร้การดิฉันถึงจะจบแค่ม.3 แต่ดิฉันไม่ใช่คนโง่ ดิฉันไม่เคยกู้เงินกองทุนหมู่บ้าน หรือธนาคารเพื่อประชาชน แต่ช่วงที่ท่านทักษิณเป็นนายกฯ ดิฉันมีชีวิตที่ดี มีงาน มีโอดี(น่าจะเป็นโอที) ทำให้ครอบครัวมีกินมีใช้อย่างไม่เดือดร้อน"
"แต่ตอนนี้ โรงงานที่ดิฉันกำลังทำอยู่จะปิดกิจการย้ายกลับกรุงเทพฯ เพราะไม่มีงานหรือออเดอร์เข้ามา ดิฉันกำลังจะตกงาน..."
ผมอ่านมาถึงตรงนี้ ก็น้ำตาซึมขึ้นมาทันที
เชื่อว่าไม่ใช่ชาวบ้านเพียงรายเดียวที่ประสบกับชะตากรรมเช่นนี้ เพราะดัชนีการขยายตัวทางเศรษฐกิจหลานตัวบ่งชี้ว่าสภาวะการณ์ไม่ดีเอาเลย ผลกระทบของมันกำลังขยายตัวเป็นวงกว้างออกไปไม่สิ้นสุด แม้กระทั่งคนที่อยู่ในชนบทห่างไกลก็ยังรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนกันถ้วนหน้า
ตั้งแต่ได้รับจดหมายตัวเท่าหม้อแกงเหล่านี้ ทำให้ผมต้องทบทวนตัวเองอย่างหนัก จริง ๆ แล้วผมเป็นนักการสื่อสารเพื่อใครกันแน่ เพื่อตัวเอง หรือเพื่อชาวไร่ ชาวนา คนชนบทที่เป็นเสียงส่วนใหญ่ของแผ่นดินซึ่งกำลังบอกเล่าเรื่องราวทุกข์ยาก ผ่านตัวหนังสือเท่าหม้อแกงสื่อมาถึงผม
ตอนนี้แผ่นดินกำลังร่ำไห้ทุกข์ระทม
ในฐานะที่เป็นสื่อ สิ่งที่ต้องทำก็คือ ถ่ายทอดเสียงร่ำไห้ของแผ่นดินอย่างตรงไปตรงมา ทำหน้าที่นักเล่าเรื่องความทุกข์ยากของแผ่นดิน เล่าออกมาวันแล้ววันเล่า จนกว่าจะถึงวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส
ที่มา ...."เห่าดง" คอลัมน์กล้าได้กล้าเสีย นสพ.ไทยรัฐ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น